กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 25 ใจเต้นระทึก ขวัญผวาแทบบ้า
"พี่เฟิง ฉันอยากพูดความในใจออกมา พี่อย่าหาว่าฉันหน้าด้านไร้ยางอายเลยนะคะ ได้ไหม" สีหน้าของหลิวเชี่ยนดูสับสนลังเลอย่างมาก
"เธอพูดออกมาก่อนสิ ฉันถึงจะตัดสินได้ว่าเธอไร้ยางอายจริงหรือเปล่า"
อารมณ์ผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะหลิวเชี่ยนไม่ได้เก็บคำพูดเมื่อกี้ของผมไปคิดเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนเธอจะมองหัวหน้างานสายตรงวัย 40 ปีคนนั้นเป็นเสมือนผู้ชี้นำชีวิตไปเสียแล้ว
"ก่อนฟ้าสว่าง ฉันอยากอยู่ในห้องของพี่ค่ะ"
หลิวเชี่ยนพูดจบก็เม้มปากแน่น ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งมาที่ผม
"นี่คือความในใจของเธอเหรอ" ผมถามออกไป
หลิวเชี่ยนรีบพยักหน้ารัวๆ ดวงตายังคงจ้องมองผมไม่กะพริบ แถมยังอ้าปากค้างไว้นิดๆ
"ก็ดูไม่ได้ไร้ยางอายอะไรนี่ แถมเธอยังมีน้ำใจอบอุ่นดีด้วย รีบนอนลงเถอะ"