บทที่ 391 สวัสดี

บทที่ 391 สวัสดี

แม้โคลนดำท่ามกลางคลื่นกัดกร่อนจะดูคล้ายมนุษย์ แต่อัลแบร์โตคิดว่าเรียกมันว่าฝูงแมลงน่าจะเหมาะกว่า เพราะโคลนดำพวกนี้ฆ่าเท่าไรก็ไม่หมดจริง ๆ

ความรู้สึกในห้วงสมุทรจิตนั้นช่างพิสดาร อัลแบร์โตรู้สึกว่าตนยิงปืนได้โดยไม่เหน็ดเหนื่อย ใช้เวทมนตร์ได้ไม่รู้จักล้า แต่เมื่อต้องเผชิญคลื่นที่โถมมาไม่สิ้นสุด เขากลับรู้สึกไร้พลังเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อเห็นเทพสงครามที่อยู่ด้านหลังถูกกัดกร่อนอีกครั้ง

ที่นี่ ราวกับกาลเวลาไร้ความหมายไปแล้ว

เดิมทีอัลแบร์โตอยากถามเอลฟ์ผู้นั้นว่า พอจะหาโอกาสติดต่อกับโลกภายนอกได้หรือไม่ เพราะเมื่อได้สติกลับมา เขาก็พบว่าตนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว

เดิมทีอนาสตาเซียคิดว่าครั้งนี้คงไม่ต่างจากก่อนหน้า แม้ผู้คนจากหอคอยสูงจะต้านทานอย่างสุดกำลัง แต่ก็ยังหยุดคลื่นที่กัดกร่อนเทพสงครามไว้ไม่ได้