บทที่ 307 การราชาภิเษกที่ไร้ผู้ร่วมแสดงความยินดี

บทที่ 307 การราชาภิเษกที่ไร้ผู้ร่วมแสดงความยินดี

ความขี้ขลาดของคลิฟฟ์ไม่ใช่การเสแสร้ง นับตั้งแต่เขาไม่ได้เป็นรัชทายาทอีกต่อไป คลิฟฟ์ก็จมอยู่กับความสงสัยในความสามารถของตนเองอย่างหนัก เมื่อมองแคลน น้องชายที่โดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ คลิฟฟ์ก็ยอมรับชะตากรรมไม่ต่างจากชายวัยกลางคนธรรมดาคนหนึ่ง

เป็นเจ้าชายไร้ประโยชน์ก็ไม่ได้แย่อะไร อย่างน้อยก็ใช้ชีวิตไปวัน ๆ รอความตายได้อย่างสบายใจ ไม่ใช่หรือ?

ตอนนั้นออกัสตินที่สามคอยสั่งสอนคลิฟฟ์อยู่เสมอว่า การเมืองคือศิลปะแห่งการประนีประนอม คลิฟฟ์เรียนรู้แก่นแท้ของมันได้จริง ๆ เขายอมประนีประนอม

“ฝ่าพระบาท ตามหาราชินีไม่พบ...”