กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 223 เราไม่รอดแล้ว
“ท่าน...แล้วข้าล่ะ?”
แดเนียลคุกเข่าลงกับพื้นแทบจะเป็นการวิงวอน
“เจ้าไม่ได้หรอก เรายังต้องใช้ทหารที่ยังไม่ถูกเปลี่ยนสภาพทำงาน เอาละ ไสหัวไปได้แล้ว หน้าที่ของเจ้ามีแค่เฝ้าดูว่ามนุษย์ถูกนักรบผู้ยิ่งใหญ่ของเราบดขยี้อย่างไร จงจำไว้ให้ดีด้วยตาของเจ้าเอง มนุษย์ไม่มีอะไรน่ากลัว”
หลังพูดจบ ผู้บัญชาการผู้นี้ยังอดหัวเราะเยาะไม่ได้ คล้ายกำลังถากถางพฤติกรรมขี้ขลาดที่แดเนียลเคยหนีเอาตัวรอดมา