บทที่ 218 วุ่นวายไปทั้งเมือง

บทที่ 218 วุ่นวายไปทั้งเมือง

ในจดหมาย ข้าหลวงใหญ่แดนเหนือซึ่งมีชื่อเหมือนพี่ใหญ่ของนางพร่ำบอกเป็นนัยว่าตนใกล้ไม่ไหวแล้ว ที่ราบรวงทองใกล้จะต้านไม่อยู่ และแดนเหนือใกล้ถึงกาลอวสาน

ทว่าเขาไม่ได้พูดถึงสถานการณ์จริงในสนามรบแม้แต่น้อย กลับเขียนเรื่องการขอความช่วยเหลือเชิงสัญลักษณ์ของลิลิธเสียใหญ่โต แถมยังแนะนำปืนใหญ่กับปืนคาบศิลารุ่นใหม่ของดินแดนเทาขาวให้ลิลิธอย่างเป็นกันเอง

อยากได้ไหม?

ต้องจ่ายเพิ่ม

เดี๋ยวก่อนพี่ ใครกันที่ใกล้ไม่ไหวแล้วยังคิดขายอาวุธหาเงินอีก? ลิลิธรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนโง่ คำอธิบายเดียวก็คือดินแดนเทาขาวยังมีแรงเหลือ การสู้รบยืดเยื้อบนที่ราบรวงทองยังห่างไกลจากขีดจำกัดของดินแดนเทาขาวมาก

หรือพูดอีกอย่างคือคลังอาวุธที่สะสมไว้ของอีกฝ่ายยังมีอยู่อีกมาก และสถานการณ์ก็ยังไม่ได้อันตรายถึงขั้นนั้น

จุดประสงค์ของจดหมายฉบับนี้ชัดเจนมาก นั่นคือยุยงให้เดือดร้อนแล้วล่อให้ติดกับ