บทที่ 147 ข้าต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท

บทที่ 147 ข้าต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท

ที่จริงแล้ว ในวันแรกที่นครหลวงประกาศกฎอัยการศึก กองทัพเพียงลาดตระเวนตามถนน ไม่ได้จับกุมใครทันที คนส่วนใหญ่ที่ถูกทหารควบคุมตัวไว้เป็นพวกที่พยายามบุกฝ่าประตูเมืองชั้นในหรือแอบหนีออกไป

การหนีนั้นไร้ประโยชน์อยู่ดี เพราะหนีไปแล้วจะไปที่ไหนได้? ต่อให้หนีจริงก็ไม่อาจพาทั้งตระกูลไปด้วยได้

ขุนนางเก่าที่ไร้สมองยังฝันว่าจะหนีไปแปรพักตร์ต่อราชอาณาจักรอองชู ส่วนขุนนางเก่าที่ฉลาดจริงเริ่มเขียนคำให้การแล้ว

แม้องค์ราชินีจะโหดเหี้ยม แต่ก็ไม่ได้กระหายเลือด แม้แต่คอดิก อดีตอัครเสนาบดี ก็ยังมีชีวิตอยู่ดี ถึงจะนอนอยู่ในคุกก็เถอะ แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?