บทที่ 98 ขนมปังราคา 500,000 เหรียญดั๊ก

บทที่ 98 ขนมปังราคา 500,000 เหรียญดั๊ก

แซมแบกสัมภาระพะรุงพะรังมาถึงเขตเช่าของเผ่ามาร แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปอย่างละโมบ

ดินแดนที่เผ่ามารปกครองช่างดีจริง ๆ ทุกหนทุกแห่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งเสรีภาพ

ที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่ไม่มีคนอดอยากหรือนอนตายเกลื่อนและขอทานเต็มถนนเหมือนในราชธานีหรือดินแดนที่เคยอยู่ใต้การปกครองของดั๊ก

ในฐานะนักเล่นแร่แปรธาตุและผู้ก้าวหน้าจากราชธานี แซมถือหนังสือ “ว่าด้วยเสรีภาพ” ที่เขาเขียนเอง เดินเข้าไปยังสถานกงสุลของเขตเช่าด้วยความมั่นใจ เตรียมเสนอตัวเข้าทำงาน ตอนอยู่ในราชธานีเขาเคยตะโกน “เอาสันติภาพ ไม่เอาสงคราม” ร่วมกับคอดิก อัครเสนาบดีวีรบุรุษ

ตอนนั้นยังได้รับคำชมจากอัครเสนาบดีคอดิกด้วย แม้จะเป็นแค่คำชมผ่านสายตา แต่แซมก็คิดว่าตัวเองไม่เหมือนคนธรรมดาเหล่านั้นแล้ว