บทที่ 90 ระหว่างทาง

บทที่ 90 ระหว่างทาง

ตั้งแต่เข้าสู่แดนเหนือ ฉากที่บาร์โลเห็นแทบไม่ต่างจากที่คอดิกเคยใช้โฆษณาไปก่อนหน้านี้ ตลอดทางมีแต่ซากปรักหักพัง เสียงเด็กร้องไห้กับเสียงอีกาและแร้งดังไม่ขาดสาย

ไม่เห็นคนหนุ่มสาววัยฉกรรจ์อยู่เลย ดูเหมือนถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารกันหมดแล้ว ในทุ่งนามีแต่คนชราทำงานเกษตร ทั่วทั้งแดนเหนือเต็มไปด้วยบรรยากาศอันสิ้นหวัง

บาร์โลถึงกับใจเต้นระทึก มือหนึ่งกุมมือน้องสาวชารอนไว้ อีกมือกำม้วนคัมภีร์อักขระเวทในอกเสื้อ พร้อมกระโดดลงจากรถม้าหนีได้ทุกเมื่อ

กระทั่งต่อมา รถม้าก็เริ่มแล่นอย่างนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน บาร์โลจึงค่อยวางใจลงได้