บทที่ 71 กวีพเนจร

บทที่ 71 กวีพเนจร

หลังอ่านรายงานผลงานการรบและสถานการณ์การผลิตในดินแดนประจำวันจบ ลินด์เงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเรน่าหลับปุ๋ยไปแล้วจริง ๆ

ดูเหมือนนางจะหลับไปนานแล้ว ผ้าห่มถูกถีบกระจายไปทั่ว น้ำลายก็ไหล เสื้อผ้าถูกเลิกขึ้นมาเล็กน้อยตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มือขวายังเกาพุงน้อย ๆ อยู่ ท่านอนช่างหมดสภาพโดยสิ้นเชิง

ในฐานะผู้ข้ามมิติ สิ่งที่ลินด์ทนไม่ได้ที่สุดคือมีคนเปิดสะดือนอน ด้วยอาการย้ำคิดย้ำทำกำเริบ เขาจึงช่วยห่มผ้าให้เรน่าอีกครั้ง

เมื่อมองท่านอนสบายใจของเรน่า ลินด์ก็นึกถึงคำถามนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “ชอบไหม?”

คำถามนี้อาจไม่จำเป็นต้องตอบอีกแล้ว ทั้งสองกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกันไปแล้ว