เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 404 นี่ไม่ใช่คำขอโทษที่ฉันอยากได้ยิน (รวมสองตอน)
“ดูนั่นสิ! นั่นอะไรน่ะ?”
เมื่อได้ยินเสียงอุทานที่ดังข้างหู ไต้ลั่วหลีก็มองไปรอบ ๆ อย่างไม่รู้ตัว พบว่าคนรอบข้างทุกคนราวกับถูกสิ่งใดสิ่งหนึ่งดึงดูดไว้ ต่างพากันมองไปยังทิศทางหนึ่งโดยมิได้นัดหมาย
เขามองตามทิศทางที่พวกนั้นชี้อย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้นไต้ลั่วหลีก็ยืนตัวแข็งอยู่กับที่
จะบรรยายภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างไรดี
ราวกับทั้งโลกถูกช่องโหว่แคบยาวบาดหนึ่งผ่าออกเป็นสองซีก แยกเป็นซ้ายขวา รอยแยกมิติอันลึกเร้นทอดตรงผ่านผืนฟ้าสีครามทะลุเข้าไปในหมู่เมฆ
และตรงกลางรอยแยกที่ราวกับกลืนกินดวงจิตวิญญาณเข้าไปได้นั้น มีลำแสงสีน้ำเงินอมเขียวตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบเชียบ มองแต่ไกลราวกับเสาค้ำที่เชื่อมฟ้ากับดิน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงได้ถึงเพียงนี้ไม่ใช่เพียงลำแสงนั้น แต่ยังมีร่างผมดำที่ทั่วทั้งตัวอาบด้วยแสงสีน้ำเงินอมเขียวเช่นกัน กำลังกระอักเลือดกระเด็นถอยหลังกลางอากาศราวกับถุงป่านที่ขาด
แม้จะห่างอยู่บ้าง แต่สายตาที่ดีก็ทำให้เขาจำตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที