เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 392 แดนฟ้าดินนี้ ยึดข้าเป็นใหญ่ (รวมสองตอน)
เสียงที่ดังกึกก้องจนหูอื้อดุจฟ้าร้องถาโถมไปทั่วทั้งบริเวณ โดยเฉพาะตอนที่พูดประโยคสุดท้าย หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งที่ปกติไม่เคยมีท่าทีจริงจัง กลับสร้างความรู้สึกสง่างามให้แก่ผู้คนเป็นครั้งแรกจนแทบไม่อยากจะเชื่อ
มองดูฝูงสัตว์วิญญาณที่ถูกกระตุ้นจนพากันเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาเกรงขามมาให้ทีละตัว ๆ หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งชูหัวโต ๆ ขึ้นสูง ในใจรู้สึกสะใจเงียบ ๆ
ก็ในจังหวะนั้นเอง ผืนดินด้านล่างก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้นกะทันหัน พร้อมกับที่ฝูงสัตว์วิญญาณแตกตื่นวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศละทาง ทันใดนั้นเสียงหนึ่งที่เปี่ยมด้วยความประหลาดใจและแฝงความมืดมนก็ดังขึ้น
“เจ้าเป็นไอ้หนอนใหญ่ตัวที่เคยเห็นเมื่อครั้งก่อนนั่นรึ เป็นไปได้อย่างไร เจ้าไม่ได้อยู่ในพงไพรดาราโต้วหรืออย่างไร เป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าหนีจากมือตี้เทียนออกมาได้”
“หึ ก็แน่นอนอยู่แล้วว่าฟันฝ่าออกมาทั้งทาง!”
เมื่อเผชิญกับคำถามรัว ๆ ของจักรพรรดิมาร ดวงตากลมเล็กสีทองคู่หนึ่งของเทียนเมิ่งเป็นประกายด้วยความดูแคลนอย่างเข้มข้น และชูหัวโตขึ้นสูงกว่าเดิมอีก
“ในฐานะสัตว์วิญญาณล้านปีที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ แค่พงไพรดาราโต้วกระจอก ๆ ยังคิดจะกักขังพี่ไว้ได้งั้นรึ ไม่ต้องพูดถึงเทพอสูรตี้เทียน ต่อให้ประมุขร่วมแห่งสัตว์วิญญาณท่านนั้นมาด้วยตัวเอง ก็ทำอะไรพี่ไม่ได้ทั้งนั้น!”
บนลานโล่งไม่ไกลออกไป กู่เยวี่ยน่ากะพริบตาปริบ ๆ มองไปยังร่างผมขาวที่มุมปากกระตุกอยู่ข้าง ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ