เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 283 เดิมทีข้าตั้งใจจะแสดงความยินดีกับเจ้า
เมื่อสวี่เทียนหรานลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าหม่นมัวสุดลูกหูลูกตา ดวงตะวันสีม่วงที่แขวนสูงอยู่บนขอบฟ้า และผืนดินดำมืดราวกับถูกหมึกย้อมจนทั่ว
อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้พบโลกประหลาดที่แตกต่างจากความจริงโดยสิ้นเชิง หรืออาจเพราะอาการบาดเจ็บจากคลื่นกระแทกดวงจิตยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ เขาจึงมองภาพเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่งยังตอบสนองไม่ทัน
จนกระทั่งเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นกะทันหัน ดึงความคิดที่เลื่อนลอยของเขากลับสู่ความเป็นจริง
“ตื่นแล้วหรือ”
สวี่เทียนหรานหันหน้าไปตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นเงาร่างผมขาวที่ยิ้มอยู่เขาก็สะดุ้งทั้งตัวทันที ราวกับไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองได้ เขาเบิกตากว้าง
“เจ้าไม่ได้อยู่ในคุกหรือไง!”
ราวกับไม่คิดว่าความฝันของอีกฝ่ายจะเกี่ยวข้องกับตนเอง ฮั่วอวี่หาวเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงมีแววเยาะเย้ยเพิ่มขึ้นหลายส่วน “ในงานเลี้ยงยังไม่ได้ทักทายฝ่าบาทเลย เดิมทีคิดว่าพอฝ่าบาทตื่นแล้วจะเอ่ยสักคำว่าไม่พบกันเสียนาน แต่ตอนนี้ดูท่า… คงไม่จำเป็นแล้วกระมัง”
สวี่เทียนหรานชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อย ๆ เหมือนเริ่มตระหนักถึงบางสิ่ง เขากวาดตามองรอบตัวพลางพึมพำเสียงเบาด้วยความหวาดหวั่น