กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 238 การถูกเอาเปรียบต้องเป็น老娘สิ! (รวมสองตอน)
ก๊อก ก๊อก ก๊อก——
เสียงทึบดังก้องไปทั่วทางเดินอันว่างเปล่า หลิงลั่วเฉินมองประตูที่ปิดสนิทตรงหน้า ถอนฝ่ามือกลับ แล้วรอคอยอย่างเงียบ ๆ ให้เจ้าของห้องตอบกลับ
ไม่นานนัก เสียงของหม่าซื่อเถาก็เล็ดลอดมาจากในห้องอย่างแผ่วเบา
“ใคร ใครกันน่ะ”
“ฉันเอง หลิงลั่วเฉิน เสี่ยวเถา ตื่นหรือยัง”
น้ำเสียงของหลิงลั่วเฉินยังคงเย็นชาเช่นเดิม หากแต่คิ้วของนางกลับอดขมวดขึ้นมาไม่ได้
ไม่รู้เป็นเพราะนางคิดไปเอง หรือเป็นเพราะฟังผ่านประตูเลยฟังไม่ชัดนัก เสียงของหม่าซื่อเถาดูเหมือนจะแฝงความเย้ายวนแบบไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง
“อ๊ะ ฉันตื่นแล้ว มาหาฉันแต่เช้าแบบนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่า”