เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 231 รอเฝ้าเสาเป็นโต้วหลัวขีดสุด (รวมสองตอน)
จักรวรรดิสุริยันจันทรา
ดินแดนชายแดน
บนทุ่งกว้างราวกับมีลมพัดผ่าน รวงข้าวสูงประมาณครึ่งคนสั่นไหวเบา ๆ เส้นทางเล็ก ๆ ตัดสลับกันไปมาท่ามกลางนาข้าว ทว่ากลับรวมไปยังทิศทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย ตรงไปสู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนมีผู้คนไม่ถึงร้อยหลังคาเรือน
ปากหมู่บ้าน ในเรือนหลังหนึ่งที่กำแพงแตกร้าว ทรุดโทรมจนดูเหมือนไม่มีผู้ใดอยู่อาศัยมานาน เงาร่างเกือบสิบคนกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด
ทุกไม่กี่นาที จะมีคนในหมู่พวกเขาโผล่หัวข้ามกำแพงเรือนออกไปกวาดตามองทุ่งกว้างรอบหนึ่ง ราวกับกำลังค้นหาสิ่งใดบางอย่าง
เมื่อค้นหาอีกครั้งแล้วไม่พบสิ่งใด แววตาของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในหมู่พวกเขาก็อดเผยความหงุดหงิดออกมาไม่ได้ เขาชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเร็ว ๆ ไปยังข้างชายชราผมขาวที่ใบหน้าแก่ชรา ขณะนั้นกำลังพิงกำแพงหลับตาพักผ่อน แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา
“ท่านเสวี่ย พวกเราหยุดอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว ยังไม่เคยเห็นหลิงปิงผู้นั้นเลย เด็กคนนั้นอาจจะกลับสำนักไปแล้วหรือเปล่า”
หากฮั่วอวี่หาวยืนอยู่ที่นี่ในยามนี้ เขาคงจำชายชราเบื้องหน้าได้ นี่คือโต้วหลัวเงาเสวี่ยเฉิน ผู้ที่เคยพบกันครั้งหนึ่งในสมัยที่เขาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนในชาติก่อน และเป็นผู้ติดตามอยู่เบื้องหลังสวี่เทียนหราน