เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 217 จริง ๆ แล้ว ผมก็คือฮั่วอวี่หาว (ลงตอนบ่ายสามโมง)
ฮึ่ม——
เสียงหนึ่งที่เพียงได้ยินก็ทำให้ขาสองข้างอ่อนแรงจนหยุดไม่อยู่ ทำลายความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ปลุกทุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น
ไม่ใช่แค่พวกเขา ป่าเขาในระยะไกลก็ราวกับถูกเสียงนี้ปลุกให้ตื่นขึ้นเช่นกัน นกจำนวนมากที่แตกตื่นบินออกจากพุ่มไม้หนาทึบ แย่งกันหนีอย่างเร่งร้อน
จวี๋จื่อที่เพิ่งเข้าเต็นท์ได้ไม่นานและกำลังคิดฟุ้งซ่านโดยไม่ได้ทำสมาธิ เป็นคนแรกที่ตอบสนอง มุดออกจากเต็นท์ พอดีได้เห็นเงาร่างผมขาวที่ยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงจันทร์นั้น
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ”
เห็นฮั่วอวี่หาวยืนหันหน้าไปทางทิศที่เสียงดังมา สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม
“มีศัตรูโจมตี เมื่อครู่ผู้อาวุโสทั้งสามคนนั้นดูเหมือนไปยั่วสัตว์วิญญาณแสนปีตัวหนึ่งเข้าแล้วหนีไม่พ้น ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ามาทางเราอย่างรวดเร็ว ท่าทางอยากให้เราเป็นเครื่องสังเวย”
ฮั่วอวี่หาวเล่าเรื่องที่เขาเห็นผ่านการตรวจจับทางจิตให้ฟังอย่างรวดเร็ว สูดลมหายใจเข้าลึกครั้งหนึ่งแล้วกำชับด้วยเสียงหนักแน่น