0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 142 ดูเหมือนชดเชย แต่แท้จริงคือการกรรโชก

หน้าตึกหอพักนักศึกษาใหม่

แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องว่างระหว่างอาคาร ตกกระทบพอดีลงบนร่างของมู่เอินผู้มีสีหน้าสงบเงียบ ราวกับกำลังหลับอยู่

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้าดวงหนึ่งก็ดังมาจากไกลเข้ามาใกล้ ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบ

กู่เยวี่ยน่าผู้ควรจะกำลังเรียนอยู่ ไม่รู้ว่าปรากฏตัวที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร เมื่อมาถึงข้างกายมู่เอินแล้วจึงหยุดยืน

“สำนักนี้ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยอย่างที่ท่านพูดเลย”

ไม่คงความว่างเปล่าโปร่งเบาเหมือนแต่ก่อน เสียงของหญิงสาวราวกับดวงตาคู่นั้นที่สีม่วง ดูภายนอกสงบนิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่ทำให้ผู้คนราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันไร้รูปร่างที่ปกคลุมอยู่รอบกาย มู่เอินเงียบงัน แต่ในใจกลับแอบร้องทุกข์

เรื่องเมื่อคืนเขาย่อมได้ยินมาแล้ว ที่จริงตอนที่กู่เยวี่ยน่าเดินตรงมาหาเขาเมื่อครู่ ในใจเขาก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ก่อนแล้ว บัดนี้พอได้ยินประโยคนี้เข้า จะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าคนที่ถูกลอบโจมตีเมื่อคืนก็คือยอดดวงใจของท่านผู้นี้นี่เอง