0135

⬢⬢⬢

ตอนที่ 135 เจอการดักสังหารอีกครั้ง

กว่าจะเดินออกมาจากเมืองสื่อไหลเค่อได้ หวังตงเอ๋อร์ก็ยังคงเหมือนคนเดินได้ที่ไร้วิญญาณ ดูเหมือนยังไม่ได้สติกลับคืนมาเลย

ทันใดนั้นก็มีลมอ่อนพัดผ่าน ม้วนเส้นผมสีฟ้าชมพูให้ปัดผ่านหางตาของเด็กสาว ความรู้สึกคันยุบยิบเป็นเส้น ๆ ดึงความคิดที่เลื่อนลอยของหวังตงเอ๋อร์กลับสู่ความเป็นจริง

ทางหลวงกว้างใหญ่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า ราวกับไม่มีที่สิ้นสุดจนมองไม่เห็นปลายทาง แสงจันทร์อันผ่องใบทอประกายบนผิวจราจร เปล่งประกายขาวขุ่นมัว

สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งมาจากฝ่ามือ หวังตงเอ๋อร์เม้มริมฝีปากเบา ๆ เงยหน้าขึ้นราวกับไม่ตั้งใจ ใช้แสงจันทร์สำรวจเด็กหนุ่มที่จูงมือเธออยู่

ท่ามกลางสายลมที่พัดมาจากที่ไกล ผมยาวดำดั่งหมึกพลิ้วไหวตามลม ภายใต้แสงจันทร์ที่ขับให้เด่น ใบหน้าด้านข้างที่ทำให้ใจเต้นแรงเผยให้เห็นราง ๆ

หึ หน้าตาดีขนาดนี้ ก็ไม่แปลกที่จะไปยั่วสาว ๆ ได้ตั้งมากมาย

ไม่รู้ว่าข้างหลังยังมีอีกเท่าไหร่

ราวกับรู้สึกถึงสายตาที่จ้องเขม็งของหวังตงเอ๋อร์ ฮั่วอวี่หาวจึงเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ