กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่คะ แล้วเราเมื่อไหร่จะออกเดินทาง”
“เลือกวันไม่ได้ดีเท่าชนวัน เอาวันนี้เลยก็แล้วกัน เรื่องนี้ยิ่งรอต่อไปก็ยิ่งไม่ได้ เราต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว”
“ได้ งั้นวันนี้ก็วันนี้ เดี๋ยวฉันลงไปเตรียมของขวัญตอนนี้เลย คราวนี้เราลงทุนหนักขนาดนี้ ไม่เชื่อว่ายัยเด็กเวรนั่นจะยังไม่ไยดี”
“พอเถอะ พูดน้อยหน่อยก็ได้ พอออกจากบ้านไปแล้วถ้ามีคนอยู่ด้วยก็อย่าพูดพล่อย ๆ อีก ถ้าเผอิญยัยหนูนั่นรู้เข้า เรื่องที่เดิมก็ไม่มีหวังอยู่แล้วจะยิ่งไม่มีหวังมากขึ้นไปอีก” เจ้าตระกูลเสิ่นขมวดคิ้วมองภรรยาของตน