กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเขารู้ดีว่ากำลังถ่วงเวลาอยู่ แต่ก็ยังไม่ยอมเสียหน้า จึงต้องพูดแบบนี้เพื่อให้รู้สึกสบายใจขึ้น
“ตกลงใครกันแน่ที่กลัว พวกคุณรู้ดีกว่าใคร ต้องให้ฉันแสดงให้ดูต่อหน้าทุกคนไหม?” เสิ่นซูหลีมองคนที่พูดเมื่อครู่ด้วยความเย้ยหยัน
“ฉัน...ฉันจะแสดงอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าคุณพูดเรื่องอะไร” สายตาของเขาหลบวูบ ความมั่นใจที่มีลดฮวบ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังร้อนตัว
“งั้นเหรอ? ในเมื่อไม่เข้าใจ งั้นฉันจะให้ทุกคนได้เห็นการแสดงของคุณเอง เชื่อว่าคุณคงจะมีความสุขนะ” พูดจบเสิ่นซูหลีก็สะบัดมือเบาๆ คนที่ยังโอ้อวดเมื่อครู่ก็ลอยขึ้นไปหมุนเคว้งอยู่กลางอากาศ และเสิ่นซูหลีอยากจะบังคับให้เขาเคลื่อนไหวอย่างไร เขาก็ต้องทำตามนั้น