กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่… ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ ใครจะไม่กลัวได้ล่ะ” เจียงหลีพูดอย่างมีเหตุมีผล
ยังไงเด็กพวกนั้นก็ดูไม่เหมือนคนปกติ หน้าเขียวช้ำก็ยังไม่พอ ยังขาดแขนขาดขาอีก เลือดบนหน้าก็ยังไม่เช็ดให้สะอาด ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังมีภาพลักษณ์พิเศษที่ทำให้คนกลัวติดตัวอีก
สรุปแล้วถ้าเป็นผู้บำเพ็ญที่กลายเป็นแบบนี้ต่อหน้าเขา เขาคงไม่รู้สึกกลัวมากนัก แต่ถ้าเป็นดวงกายดวงจิตก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฉันไม่กลัวหรอก”
เสิ่นซูหลีกับเจียงหลียังไม่ทันรอครบหนึ่งเค่อ คนคนนั้นก็พาเด็กผีสองคนมาแล้ว
“ฉันพูดกับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว เธอรับพวกเขาสองคนเข้าไปด้วยเถอะ”