กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก็ได้ ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ไปเถอะ ส่วนศิษย์พี่คนที่สองของเธอ ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ จะไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปหรอก”
“ขอบคุณนะคะป้าโหรว ครั้งนี้คุณออกมากับฉันเถอะค่ะ ฉันอยากให้คุณไปเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกบ้าง” เสิ่นซูหลีรู้สึกว่าฟงโหรวคงอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว หลังจากเธอจากไป เธอก็อาจจะกลับไปอยู่ในความเงียบเหงาอีกครั้ง
แม้เธอจะมีบริวารมากมาย แต่คนเหล่านั้นเพียงแต่ทำตามคำสั่งของเธอ ไม่มีใครสักคนที่สามารถพูดคุยอย่างเปิดอก และสนทนากันได้โดยไม่ต้องมีสิ่งใดมาขวางกั้น