กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่ใช่หรอกน่า บรรพชน ผมทำถึงขนาดนี้แล้ว คุณยังรังเกียจอีกเหรอ?” หยูเป่ยถามเสิ่นซูหลีด้วยท่าทางบาดเจ็บ ราวกับว่าเธอได้ทำเรื่องเลวร้ายอภัยไม่ได้อย่างนั้นแหละ
“ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่เคยบอกว่าจะเอาแหวนเก็บสมบัติของคุณ มีแต่คุณที่พูดอยู่คนเดียว อีกอย่าง พวกเราสามคนกำลังคุยกัน ช่วยอย่ามาขัดจังหวะพวกเราได้ไหม?” เสิ่นซูหลีมองหยูเป่ยอย่างระแวดระวัง
เธอไม่ได้กลัวเขาโจมตีหรอก เขาไม่มีความสามารถที่จะทำให้เธอได้รับบาดเจ็บได้ สิ่งที่เธอระแวงที่สุดคือการที่เขาใช้มือที่จับแหวนมาสัมผัสตัวเธอ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอรู้สึกว่าเธอรับไม่ได้แน่