เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าไม่ไป! ข้าคิดถึงเรื่องที่นางแย่งชิงวันเวลาดี ๆ ของลูกสาวพวกเราไปถึงสิบสามปีทีไร ก็โมโหจนอกจะแตก อยากไปท่านก็ไปคนเดียวเถอะ” หวังอวี่โหรวหันหลังขวับด้วยความแง่งอน
“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเสิ่นซูหลีมาได้อย่างไร! พอการประลองจบลง เจ้าจงเชื่อฟังข้าให้ดี ไปตีสนิทกับนางเสีย! มิฉะนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานีก็แล้วกัน! นายหญิงตระกูลเสิ่นจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็ใช่ว่าจะไม่ได้!”
“ทะ…ท่าน ทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร?” หวังอวี่โหรวมองเสิ่นเยวียนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ? ข้ายังไม่ได้เอาความที่เจ้าทำให้สายเลือดตระกูลเสิ่นของข้าต้องตกระกำลำบากอยู่ภายนอกเลยนะ” เขาปรายตามองเธอแวบหนึ่งอย่างเย็นชา เพียงเท่านี้ หวังอวี่โหรวก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก ได้แต่ยอมประนีประนอม