กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาอยากจะมองเสิ่นซูหลี แต่ใบหน้าของเขาหงายลง มองไม่เห็นเลย ตัวเองก็พลิกตัวไม่ได้ จึงมองตรงไปที่เสิ่นซูหลีอย่างไร้ที่พึ่ง ปากพึมพำไร้เสียง "ศิษย์พี่หญิงเล็ก ช่วยผมด้วย..."
"นี่ต้องขอบคุณศิษย์พี่หญิงเล็กของนายด้วยนะ ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันคงนึกไม่ออกว่าจะเอาใบหน้าของนายมาบาดด้วย" เสิ่นซูหลีรีบเสริมทันที
"เธอพูดเหลวไหล! ฉันปล่อยเขาให้เธอชัดเจน แต่ไม่ได้ให้เธอทำร้ายเขา!" เสิ่นอันรั่วโกรธจนแทบตาย เธอไม่เคยพูดอย่างนั้นเลย ที่เป็นเสิ่นซูหลีเองต้องการทำแบบนั้น แล้วยังมาปัดความรับผิดชอบมาให้เธอ