เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้าหยางเอ่ยพลางลอบสังเกตสีหน้าของเสิ่นจวินอี้ไปด้วย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติง ในใจก็ทั้งร้อนรนและเติมไฟเข้าไปอีกระลอก “เจ้าสำนัก หากครั้งนี้ผมหลบหนีโดยไม่ยอมสู้ ในวันหน้า... ผมจะต้องเกิดปมในใจเพราะเรื่องนี้อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นหากคิดจะให้ตบะรุดหน้าก็คงยากเย็นแล้ว...”
เมื่อพูดจบ เส้าหยางก็ก้มหน้าลง ท่าทางดูหงอยเหงาและหดหู่อย่างยิ่ง
เสิ่นจวินอี้เห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็ตัดใจไม่ลง อีกทั้งสิ่งที่เส้าหยางพูดก็มีเหตุผล หากเขาต้องเกิดปมในใจเพราะเรื่องนี้ขึ้นมาจริง ๆ ในวันข้างหน้าเขาคงยากที่จะทะลวงด่านได้อีก
ด้วยเหตุนี้เขาจึงทำได้เพียงทอดถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ก็ได้! ฉันตกลงให้แกขึ้นไปได้ แต่หลังจากขึ้นไปแล้ว แกจะต้องปกป้องตัวเองให้ดี สู้ไม่ไหวก็จงยอมแพ้เสีย อย่าได้ฝืนตัวเอง ฉันไม่อยากให้แกต้องเป็นเหมือน...”