กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อืม ฉันรู้แล้ว คุณรีบไปเถอะ” เสิ่นซูหลีโบกมือเบาๆ เป็นเชิงบอกให้สวี่เยี่ยนชิงรีบจากไป
“ตกลง งั้นฉันไปก่อนนะ เธอรักษาตัวด้วย ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ก็ใช้อาวุธวิญญาณที่ฉันให้ไปซะ อย่าเสียดาย เข้าใจไหม?” เขากล่าวทิ้งท้ายด้วยความเป็นห่วงอีกรอบ
“ฉันเข้าใจแล้ว คุณรีบไปเถอะ ขืนยังไม่ไป สายฟ้าคงได้ฟาดลงมาพอดี”
“อืม ฉันไปแล้ว” สวี่เยี่ยนชิงมองเสิ่นซูหลีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังหายวับไป พลังของเขาในตอนนี้ฟื้นฟูขึ้นมาได้มากโขแล้ว แต่เมื่อเห็นตบะของอาหลีเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เขาก็ต้องพยายามเช่นกัน เขาไม่อยากเป็นคนที่ไม่มีประโยชน์ในตอนที่อาหลีต้องการเขา