กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหยียนเฉินมองดูเซี่ยฮวยที่กำลังท้อแท้หมดกำลังใจพิงอยู่ข้างๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “พี่เซี่ย เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน คุณค่อยๆ ตามมาทีหลังนะ”
“เดี๋ยวสิ คุณจะตามเสิ่นซูหลีกับคนอื่นๆ ไปจริงๆ เหรอ?” เซี่ยฮวยร้องเรียกเขาไว้
“อืม เรื่องนี้ตัดสินใจกันตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ?” เหยียนเฉินเลิกคิ้วขึ้น
“แต่ว่า... การตามพวกเธอไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก อย่างไรเสียตอนนี้เธอก็พร้อมจะทิ้งเราได้ทุกเมื่อ หากคุณตามเธอไปแล้วเกิด...”
“พี่เซี่ย ศิษย์น้องหญิงเสิ่นไม่ใช่คนเช่นนั้น” ถึงแม้ก่อนหน้านี้เหยียนเฉินจะเคยโลภของที่เสิ่นซูหลีมอบให้บ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่คนไร้สมอง ย่อมรู้ดีว่าเซี่ยฮวยต้องการจะพูดอะไร