กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จูตันมองใบหน้าของต่งฉือที่แดงก่ำด้วยความไม่เข้าใจ
“ฉัน… ฉันไม่เป็นอะไร” เขาพูดตะกุกตะกัก ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังพูดประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้สักประโยค
เสิ่นซูหลีรู้ว่าต่งฉือกำลังกังวลอะไร “ศิษย์พี่ต่ง คุณวางใจได้ พวกเราไม่ได้เห็นอะไรเลย พวกเรายกคุณเข้ามาโดยให้หน้าหงายขึ้น”
“ฉัน… ฉันรู้แล้ว ขอบใจนะศิษย์น้องหญิง ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกคุณอย่าเข้ามานะ” เขาพยักหน้า แล้วหันหลังวิ่งเข้าไปในส่วนลึกของห้องหิน
เสิ่นซูหลีดึงจูตันหันหลังกลับไปเงียบ ๆ
ไม่นานต่งฉือก็เดินออกมาด้วยหน้าแดง ตอนนี้เขาดูสงบลงมากแล้ว