กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ! ศิษย์น้องหญิงเล็ก เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? กำลังโทษฉันอยู่เหรอ?” หัวใจที่เพิ่งอ่อนลงของมู่หานกลับมาแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้งในทันที
“ไม่ใช่ค่ะ ศิษย์พี่มู่ ฉันไม่ได้มีความตั้งใจจะโทษศิษย์พี่เลย เพียงแต่เดิมทีฉันมีวิธีรับมืออยู่แล้ว ต่อให้หมีน้ำแข็งปีกบินตัวนั้นจะตบลงมาจริงๆ ฉันก็ไม่เป็นอะไร ฉันมีหยกปกป้องชีวิตที่อาจารย์มอบให้ไว้ จะไม่เป็นไรเลย ฉันควรจะบอกศิษย์พี่ให้เร็วกว่านี้ ศิษย์พี่จะได้ไม่... จะได้ไม่ต้อง...”
คำพูดยังไม่ทันจบ เสิ่นอันรั่วก็ร้องไห้โฮวิ่งหนีไปไกล
มู่หาน: “...”
เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกทอดอยู่ในกระทะน้ำมัน หากเสิ่นอันรั่วพูดเช่นนี้จริงๆ งั้นที่เขาช่วยเธอไว้ก็กลายเป็นเรื่องตลกน่ะสิ?