กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ถ้าอย่างนั้นก็ดี! ขอบคุณท่านมากครับ ผู้มีพระคุณ” เฉินป้าเทียนขอบคุณหลิ่วชางไห่เป็นการใหญ่
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันไม่ได้ผ่านทางมาบังเอิญหรอกนะ ฉันตามลูกชายเธอมาต่างหาก ลูกชายเธอก็ใกล้จะถึงแล้ว เธอต้องพยายามประคองตัวไว้นะ” เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าบาดแผลบนตัวเฉินป้าเทียนค่อนข้างสาหัส ลำพังแค่โอสถสองเม็ดเกรงว่าจะรักษาเขาไม่ได้
“ข้า… ข้าจะพยายามครับ ขอบคุณท่าน” เฉินป้าเทียนหลังจากผ่านความตื่นเต้นไปแล้ว ความกังวลก็เข้าเกาะกุมหัวใจ