กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดี งั้นฉันจะคิดดู” เหลิงซูขมวดคิ้ว เริ่มนึกย้อนอย่างละเอียด เธอรู้ว่าเสิ่นซูหลีไม่ทางพูดแบบนี้ขึ้นมาลอย ๆ การที่เธอพูดเช่นนี้ต้องค้นพบอะไรบางอย่างแน่
“ดี เธอค่อย ๆ คิด ไม่ต้องรีบ” เสิ่นซูหลีเอ่ยเบา ๆ
เธอเลื่อนเก้าอี้ข้าง ๆ ออกแล้วนั่งลง หลิวเทียนรุ่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบเลื่อนเก้าอี้มาหนึ่งตัวนั่งลง แต่พอนั่งแล้วเขาก็ยังจ้องมองเสิ่นซูหลีไม่กะพริบ ราวกับว่าเธอเป็นตัวประหลาดอะไรสักอย่าง
“ปรมาจารย์หลิว คุณมองฉันทำไม” เสิ่นซูหลีหน้าดำคร่ำเคร่ง จ้องเธออยู่ตลอดแบบนี้เธอก็อึดอัดเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าเขากำลังดูอะไรอยู่กันแน่