กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เซี่ยงซุยฟื้นตัวได้ใช่ไหม” เซี่ยงหยางเพิ่งจะก้าวพ้นประตูก็ถามขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจทันที
“อืม ฟื้นตัวได้ สองวันให้หลังก็จะฟื้นฟูดังเดิมแล้ว ช่วงสองสามวันนี้หาของที่มีปราณวิญญาณให้เขากินบำรุงเยอะ ๆ หน่อย เช่นผลไม้วิญญาณ สมุนไพรโอสถ หรือจะเป็นอาหารวิญญาณก็ได้”
“ได้ ฉันจำไว้แล้ว ผลไม้วิญญาณฉันพอจะมีอยู่บ้าง แต่อาหารวิญญาณจะไปหาจากไหน โรงอาหารของสำนักมีอาหารที่ปราณวิญญาณเยอะขนาดนั้นไหม?”
“ก็งั้น ๆ แหละ” เสิ่นซูหลีปัดแขนเสื้อของตัวเอง พลางเหลือบมองเซี่ยงหยางเป็นระยะ ๆ นี่เขาไม่สังเกตเห็นเลยหรือไงว่าคนที่ทำอาหารวิญญาณเก่งที่สุดก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเนี่ย? เขามองไม่เห็นหรืออย่างไร?
เหตุผลที่เธอแบ่งข้าวไว้ให้พวกเขานั้น นี่ไม่ใช่หนึ่งในสาเหตุหรอกเหรอ!