กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นจวินอี้ออกจากห้องหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม สีหน้าเขาเปล่งปลั่ง บนใบหน้าหล่อเหลาเกินธรรมดาประดับรอยยิ้มเอ็นดู “อาหลี พิษที่เหลือของข้าถูกกำจัดออกหมดแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น ตบะของข้ายังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งขั้น ตอนนี้ข้าเป็นระดับรวมกายระยะกลางแล้ว”
“น้า ท่านโชคดีเพราะเคราะห์ครั้งนี้เลยนะ ยินดีด้วย วันนี้ท่านมาที่เรือนของฉัน เรียกศิษย์พี่พวกนั้นมาด้วย ฉันจะลงมือทำอาหารเอง ทำอาหารให้พวกท่านสักมื้อ” เสิ่นซูหลีพอดีใจก็อยากฉลอง อีกทั้งก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่เคยมากินข้าวด้วยกัน ดังนั้นการกินข้าวด้วยกันสักมื้อจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก