กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขารีบคว้าขวดไว้ด้วยท่าทีลนลาน กว่าจะจับได้มั่นคงจึงเอ่ยถามว่า “อาหลี เธอทำแบบนี้อีกแล้วหรือ สมุนไพรโอสถเหล่านี้เก็บไว้ใช้เองเถอะ เธอช่วยสำนักมามากพอแล้ว สำนักไม่ต้องการให้เธอเป็นฝ่ายทุ่มเทอยู่ตลอด”
“น้า ฉันรู้อยู่แล้วว่าท่านต้องคิดมากอีก สมุนไพรโอสถเหล่านี้ฉันหลอมขึ้นมาเอง นอกจากเสียเวลากับพฤกษาวิญญาณไปบ้าง อย่างอื่นก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ท่านไม่จำเป็นต้องเกรงใจฉัน อีกอย่าง ตอนนี้สำนักของเราอ่อนแอเกินไป ใคร ๆ ก็เหยียบย่ำเราได้” เสิ่นซูหลีรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องพูดเช่นนี้ จึงเตรียมคำตอบไว้ตั้งแต่แรก
“ผม… เฮ้อ… เป็นน้าที่ไม่เอาไหนเอง” เสิ่นจวินอี้ถอนหายใจ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเค้นคำพูดนี้ออกมาได้