กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ไปกันเถอะ เราสองคนกลับไปก่อน ฉันจะช่วยตรวจร่างกายให้เธอ" เฉินเหนียนพูดอย่างช่วยไม่ได้ ในดวงตาสีดำของเขาแวววาบด้วยความเอ็นดูที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
"ได้" ใบหน้าของเหลิงซูแดงขึ้นเล็กน้อย แต่กลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยสีหน้าของเธอที่ค่อย ๆ จริงจังขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกได้เช่นกันว่าอารมณ์ของตัวเองเมื่อครู่นี้ผิดปกติอย่างมาก คงเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นแน่ ๆ ยังไงก็ตามควรกลับไปตรวจสอบดีกว่า เธอไม่อยากให้ตัวเองเป็นอะไรจริง ๆ
ตอนนี้เสิ่นซูหลีขึ้นมาบนภูเขาแล้ว ขณะนี้ป่าที่ภูเขาด้านหลังมีเสียงทุกอย่าง เกือบไม่ต่างอะไรกับเสียงไก่บินหมาวิ่งเลย