กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนหนุ่ม ๆ ตอนที่ตบะเลื่อนขั้น เขาไม่เคยร้องไห้ ตอนที่บำเพ็ญถึงระยะรวมกาย ก็ไม่เคยร้องไห้ ตอนที่บาดเจ็บจนใกล้ตาย ยิ่งไม่เคยร้องไห้ แต่ในยามนี้กลับอดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“ดี...เด็กดี หนูเรียกฉันว่าปู่สักคำได้ไหม” ดวงตาทั้งสองข้างที่ขุ่นมัวของเขาเปี่ยมด้วยความคาดหวังและความประหม่า
“ได้สิ ปู่ รีบนั่งลงเถอะ ปู่เพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก จะยืนตลอดเวลาไม่ได้หรอก”
“เอ่อ! ดี! ดี! ดี! หลานสาวของฉันช่างเอาใจใส่จริง ๆ!” ฉู่เริ่นหัวเราะอย่างเบิกบานในทันที
หากไม่ใช่เพราะหางตายังเปียกชื้น ใครก็คงดูไม่ออกว่าเขาเพิ่งร้องไห้มา
เสิ่นจวินอี้: “...”