กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นซูหลียังจำได้แม่นว่า ตอนที่ฉินรุ่ยตบฝ่ามือใส่เจียงหลีเมื่อครู่ เขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ในแววตาของเขามีเพียงความเย็นชาไร้ก้นบึ้งและความโลภเท่านั้น
“ไม่มีหรอก รุ่ย (ฉินรุ่ย) เจ้ารู้ความผิดของตนหรือไม่?” เหมิงกังมองไปทางฉินรุ่ย ไม่ว่าในใจเขาจะคิดอย่างไร แต่การที่เขาลงมือกับเจียงหลีนั้นเป็นเรื่องจริง หากเมื่อครู่เขาไม่ได้เข้ามาขัดขวางเอาไว้ ตอนนี้เจียงหลีคงบาดเจ็บสาหัสล้มลงไปแล้ว