เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ! โอสถร้อยสัตว์! ศิษย์น้องหญิงเล็กเธอมีด้วยเหรอ” สวี่จิ้งชวนรู้สึกว่าหากมีเรื่องแบบนี้อีกไม่กี่หน หัวใจของเขาคงได้กระดอนออกมาในไม่ช้าเป็นแน่
“ตอนนี้ยังไม่มี แต่เดี๋ยวข้างหน้าต้องมีแน่นอน” เสิ่นซูหลียิ้มจนตาหยี
“ศิษย์น้องหญิงเล็ก ต่อให้เธอมีโอสถร้อยสัตว์ ก็อย่าเอาออกมาให้อสูรวิญญาณกินเลย เธอเอาไว้ใช้ตอนทำสัญญาอสูรวิญญาณดีกว่า แบบนั้นโอกาสสำเร็จจะสูงกว่ามากนะ” สวี่จิ้งชวนรู้สึกว่าโอสถร้อยสัตว์เป็นสมุนไพรโอสถที่ล้ำค่าขนาดนั้น เอาไปให้อสูรวิญญาณที่ทำสัญญาแล้วกินมันสิ้นเปลืองเกินไป
อย่างไรเสียพอทำสัญญาแล้ว พวกมันก็ไม่หนีไปไหน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะไปเสียโอสถร้อยสัตว์ให้พวกมันกินทำไมกันเล่า โอสถร้อยสัตว์ไม่ใช่ผักกาดขาวหัวไชเท้าเสียหน่อย ไม่ใช่ว่าจะหามาได้ง่าย ๆ