กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นซูหลีเพิ่งตระหนักว่าตนเองเมื่อครู่คงดุเกินไป จึงปลอบเบา ๆ ว่า [เอาละ ความผิดฉันเอง เมื่อครู่ไม่ควรดุขนาดนั้น ตอนนี้ฉันจะคิดหาทางออกไป]
เธอเข้ามานานขนาดนั้นแล้ว ที่นี่โดยพื้นฐานก็ไม่มีสมบัติให้คว้าไขว่แล้ว เธอควรคิดเรื่องออกไปได้แล้ว
[โฮสต์ ขอเพียงคุณไม่โทษฉันก็พอ ฉันจะพยายามต่อไป] จิวจิ่วขยี้ตาที่ร้องไห้จนแดง ทั้งหน้ามุ่งมั่น
เสิ่นซูหลีกำลังจะถามหงส์น้อยว่ารู้วิธีออกไปหรือไม่ ก็ได้ยินมันเรียกเธอ “นายท่าน ตามฉันมา ฉันยังมีสิ่งของจะให้คุณ”
“ได้” เสิ่นซูหลีมองไข่หงส์อย่างเมตตา ดวงตาทั้งสองเปล่งประกาย