กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นซูหลี “……”
เอ่อ… ช่วยให้เธอตั้งตัวสักหน่อยได้ไหม อยู่ ๆ ก็ทำให้เธอตกใจ เมื่อครู่เขายังดูอดทนและเย็นชา พอวินาทีต่อมาก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง เธอตั้งตัวไม่ทันเลยจริง ๆ สมแล้ว ศิษย์พี่ห้าของเธอก็ยังเป็นศิษย์พี่ห้าของเธอ ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
เสิ่นซูหลีเห็นเขาร้องไห้จนน่าเวทนา คำแรกที่เธอพูดคือ “ศิษย์พี่ห้า เราร้องไห้เบา ๆ หน่อยได้ไหม เผื่อจะดึงดูดอะไรบางอย่างเข้ามา แล้วเราสองคนจะลำบากกันได้”