เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ต่อให้พฤกษาวิญญาณพวกนั้นจะเป็นของปลอมแล้วจะทำไม? นี่ก็ไม่ได้พิสูจน์สักหน่อยว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของฉัน!” จู่ ๆ เล่อจิ่งหลงก็มองเสิ่นซูหลีพลางยิ้มเยาะอย่างได้ใจ
ในสายตาของเขา ขอเพียงตนเองยืนกรานปฏิเสธจนตัวตาย พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี อีกทั้งคนที่รู้เรื่องที่เขาสับเปลี่ยนพฤกษาวิญญาณก็ถูกเขากำจัดทิ้งอย่างลับ ๆ ไปตั้งนานแล้ว พวกเขาไม่มีหลักฐาน ต่อให้โกรธจนกัดฟันกรอดก็ทำได้เพียงแค่อดกลั้นไว้เท่านั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เล่อจิ่งหลงก็รู้สึกว่าความอึดอัดคับข้องใจในอกคลายลงไปไม่น้อย
“งั้นเหรอ?” เสิ่นซูหลีคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว เขายังจะสามารถสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ ทว่าในเมื่อนางก้าวมาถึงจุดนี้แล้ว ย่อมต้องทำให้เล่อจิ่งหลงไม่มีโอกาสได้พลิกฟื้นกลับมาอีกอย่างแน่นอน