กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูจิ่งเฉินไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้สถานการณ์ของสำนักไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ถ้ายังติดค้างบุญคุณคนอีก เกรงว่าจะยิ่งซ้ำเติม อีกทั้งสมุนไพรโอสถรักษาบาดแผลเขาก็มีอยู่สองเม็ด เพียงแต่สรรพคุณไม่ค่อยดีนัก
แต่ก็ดีกว่าไม่มีเลย อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บแบบนี้
“อย่ามัวเกรงใจฉันเลย! กินเถอะ! ไม่อย่างนั้นเจ้ายัยหนูน้อยนั้นคงเป็นห่วง”
“ไม่ต้องหรอก ขอบคุณท่าน ผมมีสมุนไพรโอสถ” พูดจบซูจิ่งเฉินก็ไม่ให้เวลาเหลิงซูพูด หยิบขวดสมุนไพรโอสถออกมาหนึ่งขวด เทออกมาหนึ่งเม็ด ไม่ต้องพูดอะไรมากก็ป้อนเข้าปาก