กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ๊ะ?” ทั้งสองคนมองเสิ่นซูหลีอย่างงง ๆ
“ทำไม? ไม่อยากเหรอ?” เสิ่นซูหลีเลิกคิ้วเล็กน้อย ปกติคนทั่วไปอยากให้เธอช่วยเธอยังไม่ช่วยเลย ถ้าไม่เห็นว่าทั้งสองคนนี้หัวไว เธอก็คงไม่เสนอตัวหรอก
แม้ทักษะการหลอมโอสถของเธอจะไม่ถือว่าดีที่สุด แต่ก็สามารถช่วยดูให้พวกเขาได้ ถ้าหากทั้งสองคนเก่งกว่าเธอ ก็ถือว่าเธอไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน
“ไม่ค่ะ! ไม่เลย! ไปกันเถอะ เรากลับไปตอนนี้เลย!” เกิงเหลียนรีบกอดแขนเสิ่นซูหลีอย่างสนิทสนม
“ไม่ได้! เรือนพักของพวกคุณฉันเข้าไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องหาที่ที่ฉันเข้าไปได้สิ งั้นเราไปโรงเตี๊ยมกันดีกว่า!”
“จะไม่ดีมั้ง... ไปโรงเตี๊ยมต้องเสียหินวิญญาณด้วยนะ...” เสิ่นซูหลีขมวดคิ้ว