กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูจิ่งเฉินเห็นดวงตาเป็นประกายระยิบระยับของศิษย์น้องหญิงเล็ก ก็กลืนข้อสงสัยที่อัดแน่นเต็มท้องกลับลงไป “ไปสิ ไปกินข้าวก่อน!”
เขาลูบหัวเสิ่นซูหลีเบา ๆ แล้วพาเธอเดินไปข้างหน้า เดินไปได้พักใหญ่ เขาก็หยุดฝีเท้าลง หันไปมองเกิงเหลียนที่อยู่ข้างกายเสิ่นซูหลีแล้วถามว่า “แม่นางท่านนี้ คุณตามพวกเรามาทำไมหรือ”
“ฉัน...ฉันจะไปกินข้าวด้วยกันกับพวกคุณน่ะ เสี่ยวลิ่ว เธอคงไม่รังเกียจที่จะมีคนเพิ่มมาอีกคนหรอกใช่ไหม...” เกิงเหลียนมองเสิ่นซูหลีด้วยสายตาน่าสงสาร
“ไม่ได้!” ยังไม่ทันที่เสิ่นซูหลีจะได้เอ่ยปาก ซูจิ่งเฉินก็ปฏิเสธออกไปทันควัน