กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ใช่แล้ว” คนนั้นกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา
“ไม่เป็นไร อยากพูดก็พูด ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด” ซูจิ่งเฉินตบไหล่เสิ่นซูหลีเบา ๆ สายตามองไปยังคนข้างหน้าเสิ่นซูหลีอย่างแหลมคม
“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด ใครอยากรู้กันเล่า ก็แค่สำนักเล็กไร้ชื่อเสียงสักแห่ง จะมีอะไรน่าสนใจ” คนนั้นเปลี่ยนจากท่าทีอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นจ้องเสิ่นซูหลีทันที แต่เมื่อเห็นซูจิ่งเฉินข้างหลังเธอก็เก็บท่าทีลงไปมาก