กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปนานมาก เสิ่นอันรั่วจึงเงยหน้าขึ้น “ฉันรู้แล้ว ศิษย์น้องหมู่ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก...”
เสิ่นอันรั่วดูราวกับคิดออกแล้ว ซึ่งทำให้มู่หานรู้สึกวางใจขึ้นมาก ศิษย์พี่หญิงเล็กในที่สุดก็ไม่ยอมอดทนปล่อยให้เสิ่นซูหลีรังแกฝ่ายเดียวอีกต่อไป
“แต่ว่า...” ในใจเสิ่นอันรั่วยังมีความไม่สบายใจอยู่เสมอ หากไม่เอาเสิ่นซูหลีไว้ใต้เปลือกตาของตน เช่นไรก็วางใจไม่ได้ ถึงแม้ตอนนี้เสิ่นซูหลีจะไม่มีรากวิญญาณเหลืออยู่เลย แต่ไม่รู้ทำไม ในใจของนางกลับหวั่นๆ อยู่ตลอด ราวกับจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น
“แต่ว่าอะไรหรือ ศิษย์พี่หญิงเล็ก? พี่บอกมาเถอะ ขอเพียงพี่พูดออกมา ฉันจะช่วยพี่ให้เต็มที่แน่นอน!” มู่หานรีบพูด