กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ถึงตาฉันแล้ว เฮ่ ๆ!” ไถหยงยิ้มแล้วเดินออกมา สายตามองไล่ไปทั่วใบหน้าศิษย์ทุกคน
“ฉันอยากให้เธอเป็นศิษย์ของฉัน!” สายตาของไถหยงหยุดลงที่เสิ่นซูหลี
“ฉัน…?”
“อืม” เขารู้ว่านางคือผู้ที่มีรากวิญญาณไม้กลายพันธุ์บริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เขารู้ว่าตัวเองเป็นเพียงเจ้ายอดคนหนึ่ง อาจไม่คู่ควรเป็นอาจารย์ของนาง แต่ในเมื่อเจ้าสำนักไม่รับศิษย์ เช่นนั้นเขาก็จะหน้าด้านไต่เต้าสักครั้ง
“คือว่า…ขอโทษนะท่านเจ้ายอดไถ ฉันมีอาจารย์แล้ว…”
“อะไรนะ! มีอาจารย์แล้ว? ใครล่ะ?”