ตอนที่ 4 ชิงเจ้าสาว

เหอจื้อรู้สึกว่านี่ช่างบังเอิญเกินไปจริง ๆ

ก่อนหน้านี้เขาซัดหมัดเดียวจนหินแตกกระจาย เหล่าคนในสำนักชิงเสวียนกลับเข้าใจผิดคิดว่าศัตรูภายนอกบุกโจมตี จึงรีบร้อนเปิดมหาค่ายกลพิทักษ์สำนัก

ผลปรากฏว่าความเข้าใจผิดนี้กลับกลายเป็นถูกต้องโดยบังเอิญ ศัตรูภายนอกมาถึงจริง ๆ และมหาค่ายกลพิทักษ์บรรพตก็ขวางศัตรูเหล่านั้นเอาไว้ด้านนอก

“คนพวกนี้มาบุกโจมตีด้วยเหตุใดกัน? คนทั้งสิบกว่าคนล้วนเหาะเหินได้ ดูแล้วพลังอำนาจแข็งแกร่งยิ่งนัก”

“ทว่าอาวุธเวทของพวกมันดูเปื้อนเลือดและชวนขนหัวลุก ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญเซียนที่ดีอะไรเลย”

เหอจื้อมองออกไปด้านนอกด้วยความสงสัยอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ จึงมีศัตรูร้ายจำนวนมากมายถึงเพียงนี้

จากการสังเกตของเหอจื้อ โลกใบนี้มีเพียงผู้ที่บรรลุระดับสร้างฐานเท่านั้นจึงจะเหาะเหินได้โดยไม่ต้องอาศัยอาวุธเวท

ส่วนคนสิบกว่าคนด้านนอกล้วนเหาะเหินได้ นั่นหมายความว่าพวกมันคือยอดฝีมือสร้างฐานสิบกว่าคน