ตอนที่ 2 ไม่ใช่ภาพหลอน!

เหอจื้อมองหน้าจอด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

แม้เขาจะมีความพิการมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ได้หล่อหลอมให้มีนิสัยสุขุมเยือกเย็น

ทว่าต้องเผชิญกับเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ ต่อให้เป็นเขาก็ไม่อาจสงบใจได้

“หรือว่านี่จะเป็นภาพลวงตา?”

ผ่านไปครู่หนึ่ง เหอจื้อฝืนสงบสติลงได้ และคิดว่าบางทีตนอาจเหน็ดเหนื่อยเกินไปจนเกิดภาพหลอน

“ข้าไปล้างหน้าสักหน่อย แล้วค่อยกลับมาดูอีกครั้ง”

เหอจื้อไม่มองหน้าจออีก เขาเข็นเก้าอี้ล้อเลื่อนไปยังห้องน้ำแล้วล้างหน้า

หลายนาทีต่อมา เขาก็กลับมายืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

ภาพอันงดงามบนหน้าจอไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนักจากตอนที่เขาจากไป

เหอจื้อจ้องหน้าจอพลางมองซ้ายมองขวา ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง