บทที่ 106

บทที่ 106

คนที่คุกเข่าอยู่สามคนต่างนิ่งเงียบ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาจนถึงใบหู

ความอัปยศ นี่คือการหยามเกียรติกันชัดๆ!

ทว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งเหลือเกิน แข็งแกร่งเสียจนต่อให้พวกเขาทั้งสามคนร่วมมือกัน ก็ยังแทบจะรับมีดนี้ไว้ได้แค่เฉียดฉิวเท่านั้น!

ในใจเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงพิรุธใดๆ ออกมาแม้แต่น้อย ชายหน้าปานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า "ม... มีดแรกผ่านไปแล้ว"

"อืม พวกเจ้าไปได้แล้ว ส่วนแต่อย่างเจ้าให้อยู่ต่อ" สายตากว่าของเจียงฉางคงกวาดมองไปยังชายหนุ่มผมยาว

"พวกแก..."

สีหน้าของชายหนุ่มผมยาวเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้

ทั้งสองคนไม่ได้ชายตาแลเขาแม้แต่น้อย สะบัดก้นเดินหนีทันที

พวกเขากระโดดโผนทะยานออกไปจากฝูงมารดารา และหายลับไปในพริบตา